Και οι έσχατοι έσονται πρώτοι

Εμένα μου λες... Μπορεί αυτό να ίσχυε κάποτε. Ίσως να ισχύει και σήμερα, όταν θα ανεβούμε... οριστικά στους ουρανούς (με πιάνετε, φαντάζομαι). Πάντως σήμερα, σε ένα από τα... προσωρινά ταξίδια μου εκεί πάνω στον ουρανό (στα 30.000 πόδια), κάθε άλλο παρά τηρήθηκε το... πρωτόκολλο. Τελευταίος εμφανίσθηκα στα counters για το check-in, στη τελευταία θέση (28C) βρέθηκα στο αεροπλάνο.

Πάμε να κάνουμε μια βόλτα στα πέριχωρα της Ρώμης και συγκεκριμένα στο Nemi.

Αυτή η δύναμη της εικόνας !!! «Τι καλύτερο από το να απολαμβάνεις την υπέροχη θέα στην Καλντέρα με ένα ποτήρι σαντορινιό κρασί», έλεγε το κείμενο δίπλα στη φωτογραφία και το δικό μου μυαλό πήγε λίγο παραπέρα. Πως θα ήταν, άραγε, να βουτούσα μέσα σε αυτό το ποτήρι…

Αυτό το Πάσχα αποφασίσαμε να το περάσουμε στην Ιθάκη. Ήταν το δεύτερο Πάσχα μας εκεί και οφείλω να ομολογήσω ότι, αυτή τη φορά, μας πήρε λιγότερο από τα δέκα χρόνια που έκανε να φθάσει εκεί ο Οδυσσέας. (ίσως επειδή εκείνος ξεκίνησε από πιο μακριά, από τις ακτές της Μ. Ασίας).