Λατρεύω τα κινούμενα σχέδια. Στα παιδικά χρόνια, ήσαν σχεδόν άγνωστα, με μόνες εκπροσώπους τους τις πρώτες, κλασσικές, ταινίες του Disney. Αυτές οι λίγες ήταν οι σπόνσορες της φαντασίας μου τότε. Αυτές και τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα», από τις Εκδόσεις Πεχλιβανίδη Από το μυθικό βιβλιοπωλείο «Aτλαντίς» στην Kοραή, κατευθείαν στο γραφειάκι μου. Τι εποχές !!!

Ακολούθησαν χρόνια που κυριάρχησαν οι Γιαπωνέζοι. Μεγάλωνα και εγώ. Το μυαλό μου κυριαρχείτο από άλλα “κινούμενα ενδιαφέροντα”, άλλα τα “σχέδιά” μου. Έχασα, έτσι, πολλές ενδιάμεσες στιγμές, όλες τις καινούργιες τεχνολογίες, τα computers που εισέβαλαν στον χώρο κάνοντας την παραγωγή τους πολύ πιο γρήγορη, πολύ πιο εντυπωσιακή σε εφέ, αλλά και αρκετά πιο απρόσωπη, πιο “κρύα”.

Με τη γέννηση της κόρης μας άρχισα σιγά-σιγά να οργανώνομαι. Έπρεπε να είναι έτοιμος τα χρόνια που θα ακολουθούσαν. Έτσι, χάρις και στο χαώδες και “τα πάντα διαθέτον” internet, μάζεψα αργά αλλά σταθερά ό,τι αξιόλογο κυκλοφορεί σε κινούμενα σχέδια. Σήμερα πια περνούμε κάποιο χρόνο χαζεύοντάς τα και ώρες πολλές αναπαράγοντάς τα, αλλάζοντας την πλοκή τους, δοκιμάζοντας “εναλλακτικά σενάρια” (του τύπου: “what if”), συχνά αναδεικνύοντας τους “κακούς” και τους “παραμελημένους”, σε πρωταγωνιστές της ιστορίας, αφήνοντας τη φαντασία να τους δώσει καινούργιους ρόλους.

Η –σχετικά πρόσφατη– ταινία της Disney (από τα studios και τα computers της Pixar), “Ratatouille”, είναι η απόλυτη προτίμησή μου ανάμεσα στα τελευταία τεχνολογικά επιτεύγματα του είδους. Διασκεδαστικό, ειρωνικό, με πρωταγωνιστή έναν τυπάκο ακριβώς σαν αυτούς τους “κακούς” που διαλέγουμε για τα παιχνίδια μας, ένα ποντικό, έχει γίνει η παρέα μας (της κόρης μου και δική μου) πολλές χειμωνιάτικες βραδιές. Πως είπατε; είναι ήδη παλιά, τριών ετών; Ε, και η κόρη μου είναι μόλις τεσσάρων, δεν θα μπορούσε να το δει / καταλάβει νωρίτερα.

Ύστερα, είναι και η υπόθεση, είναι η κουζίνα. Πάθος για τον ποντικάκο, τον Remy, και φιλοδοξία για το, λίγο ελαφρύ, “παιδί για όλες τις δουλειές” Linguini. Γιατί, όπως έλεγε και ο grand chef Auguste Gusteau, με λίγη αγάπη, υπομονή και φαντασία, "anyone can cook": Όλοι μπορούν να μαγειρέψουν. Πως είπατε; Το λέει και η Sitronella αυτό; Η σύγκριση, παρακαλώ, να σταματήσει εκεί και να μη με συνδέσετε και εμένα, τον “φιλόδοξο ερασιτέχνη” του site, με τον Linguini. Παρακαλώ!!!

Στο τέλος θα πεισθεί ακόμα και ο παγερός κριτικός Anton Ego που, χάρις στη ratatouille του Remy, θα φθάσει να αλλάξει συμπεριφορά, ακόμη και τρόπο ζωής. Λέτε να κάνω και εγώ καμία σύγκριση τώρα; Θου Κύριε…

Μα τι είναι η ratatouille? Είναι ένα πολύ παλιό, χωριάτικο, πιάτο της γαλλικής επαρχίας (παραδοσιακό της Προβηγκίας) με λαχανικά στο φούρνο, προφανώς πολύ-πολύ απλό. Μια ποικιλία από λαχανικά, κομμένα σε χονδρές ροδέλες ή κυβάκια, λίγη φρέσκια ντομάτα (είναι καλοκαιρινό πιάτο, ο πελτές ντομάτας δεν θα έπρεπε να έχει θέση εδώ), λίγο καλό ελαιόλαδο και αρωματικά. Τίποτα το ξεχωριστό, τίποτα το ιδιαίτερο, δηλαδή. Γι’ αυτό το λόγο και χρειαζόταν ένα πιο εντυπωσιακό όνομα: Ratatouille!!! Ενώ αν το λέγαν μπριάμ....

Το πιάτο του Remy, όμως, εκείνο που έστειλε τον αλαζονικό Anton Ego σε έκσταση, μοιάζει πολύ πιο σοφιστικέ. Ψάχνοντας δεξιά και αριστερά, μου προέκυψε ότι πρόκειται για μία παραλλαγή ενός πιάτου του γάλλου chef Michel Guerard, του Confit Bayaldi. Το όνομα αυτού του τελευταίου δεν είναι παρά ένα λογοπαίγνιο με το τούρκικο πιάτο "İmam Bayıldı", το διακρίνετε; (και που, κυριολεκτικά, σημαίνει: “ο εξασθενισμένος, ο μπαϊλντισμένος ιμάμης”, με μία ποικιλία παραδόσεων για το ποιός υπήρξε ο λόγος που μπαΐλντισε ο ιμάμης). Όμως ο Γάλλος chef Tomas Keller, λειτουργώντας σαν σύμβουλος της Pixar στο συγκεκριμένο έργο, άλλαξε ακόμη περισσότερο το πιάτο (όπως και το όνομά του, σε "Confit Byaldi"), και από ένα απλό, φτωχικό πιάτο, το μετέτρεψε σε μία καλόγουστη, φινετσάτη, και παράλληλα γευστική σύνθεση, με περίτεχνα στημένες στρώσεις λαχανικών, τόσο που να λιώσει την καρδιά ακόμη και του άξεστου και ξιπασμένου κριτικού, Με ποιόν τρόπο; Προσθέτοντας μία σάλτσα φτιαγμένη από πιπεριές και ντομάτα, σαν βάση για την βινεγκρέτ που πέφτει από πάνω.

Η σάλτσα για κάτω από τα λαχανικά, για το φόντο του πιάτου, λέγεται piperade, μία σαλτσούλα φτιαγμένη από κρεμμύδι, ντομάτα και πιπεριά, κομμένα πολύ σε λεπτά κομμάτια και μαγειρεμένα με κανα-δυό κουταλιές καλό, παρθένο, ελαιόλαδο.

Να η συνταγή, βήμα-βήμα, “κλεμμένη” παρακαλώ από τους New York Times και την ενότητά τους : “Dining & Wine”

Αρακάς με καρότα και μαρούλι.