Και, ξαφνικά, χθες το βράδυ, γέμισε ο ουρανός αστέρια. Μετά από τόσες βραδιές με τον ουρανό βαρύ, σκεπασμένο με σύννεφα, ένα ελαφρύ αεράκι τον καθάρισε ξανά, τον γέμισε, λες, με αστέρια.

Μπήκαμε γρήγορα-γρήγορα με την κόρη μου ξανά μέσα (κάνει και μία έντονη ψύχρα το βράδυ, η Άνοιξη αργεί ακόμη) και θυμήθηκα μία ενδιαφέρουσα συνταγή με ..... “αστέρια” όλο γλύκα που είχα δει εδώ (έχει και βίντεο-εκτέλεση, μπορείτε να παρακολουθήσετε πόσο απλή, γρήγορη, και με απλά υλικά είναι). “Θέλεις να τα «κατεβάσουμε» τα αστέρια στο πιάτο μας ; Και να τα δοκιμάσουμε, οι δυό μας ; Θέλεις και το φεγγαράκι ; ”

Αντιλαμβάνεστε την απάντησή της. Όχι, που θα έλεγε “όχι, δεν θέλω” ..... Τις μπήκαν και ιδέες, μάλιστα .....

Με το καρναβάλι στο αποκορύφωμά του, θέλει «να ετοιμάσουμε μερικά» (είκοσι, παρακαλώ, αυτό το “μερικά”, όσα και τα παιδάκια της τάξης) «να τα πάμε στο σχολείο, για το πρωινό». Εάν κάποιος γνωρίζει πως αποφεύγεις τέτοιες “κακοτοπιές”, ας με καλέσει στο τηλέφωνο που υπάρχει στο προφίλ μου.....

Για τη περίοδο της νηστείας και όχι μόνο λόγω των υγιεινών συστατικών που περιέχει.

Το τέλειο επιδόρπιο, το φτιάχνουν στα μαγαζιά της Βόρειας Ελλάδας. Πανεύκολο και κάτι διαφορετικό απο τον συνηθισμένο χαλβά...

 «Πάντα μου άρεσαν τα μουσεία. Έχω πάει σε μουσεία και μουσεία, σε ολόκληρο τον κόσμο. Αφού επισκέφθηκα χίλια διακόσια εξήντα εννιά μουσεία, έγραψα και το βιβλίο «1.269 μουσεία σε μόλις 1.269 μέρες». Πίστευα ότι είχα γυρίσει όλα τα μουσεία του κόσμου και πως δε μου έμενε τίποτα πια να μάθω. Μέχρι τη μέρα που έφτασε στην πόρτα μου εκείνο το περίεργο γράμμα: Αγαπητέ Άγνωστε Φίλε, Λέτε πως έχετε επισκεφθεί όλα τα μουσεία του κόσμου ετούτου. Και πως όλες οι γνώσεις είναι πια δικές σας. Μάθατε ιστορία, ζωγραφική, ζωολογία, αστροφυσική. Μάθατε ακόμη όλες τις ξένες θρησκείες, τις ξένες γλώσσες και τα ξένα φαγητά. Λυπούμαι που σας το λέω, κύριε, αλλά δεν έχετε δει και δεν έχετε μάθει τίποτα. Μήπως ξεχάσατε ένα μουσείο; Σας περιμένουμε». Υπογραφή: κύριος Παντελόν.

«Παράξενο» σκέφτηκα. «Ποιο μουσείο μπορεί να ξέχασα και τι γνώσεις να έχω χάσει; Είναι δυνατόν ένας άγνωστος να λέει πως δεν έχω δει και δεν έχω μάθει τίποτα; »

Έτσι ξεκινάει ένα από τα πιο ωραία παιδικά διηγήματα που έχω διαβάσει. Και μακράν το καλύτερο των τελευταίων χρόνων. Γραμμένο από την Κερκυραία Αλεξάνδρα Κ., η “πιο παράξενη ιστορία του κόσμου” μου θύμισε «πως μπορείς να “το σκάσεις από κάδρο σου” και να γυρίσεις τον κόσμο μέσα σε μία νύκτα, καβάλα σε ένα ξύλινο αλογάκι».

Τι συμβαίνει όμως τα βράδια όταν τα φώτα σβήνουν, σε αυτό το Μουσείο; Πως οι Ξεχασμένες Πριγκίπισσες έπεσαν σε κατάθλιψη και γιατί τα Πεφταστέρια απεργούν; Τι είναι οι “χαραμέλες του κυρίου Παντελόν ;

Όλα αυτά θα σας αφήσω (ή θα σας παρακινήσω) να τα ανακαλύψετε διαβάζοντας το βιβλίο. Και αν έχετε και ένα μικρό παιδί να του διηγηθείτε την ιστορία, τόσο το καλύτερο... Χωρίς να είναι απαραίτητο. Και των πιο μεγάλων οι ψυχές έχουν ανάγκη, για μια νύκτα έστω, να “γυρίζουν τον κόσμο με το ξύλινο αλογάκι τους”. Και, αν δεν συναντήσουμε ποτέ μας τον κύριο Πανταλόν, μπορούμε πάντα να δούμε μαζί πως φτιάχνονται χαραμέλες από εκείνες “τις παλιές”, της εποχής που φορούσαμε.... κοντά παντελόν.

Μια υπέροχη συνταγή από ένα βιβλίο με ιδέες για κέικ και γλυκά χωρίς ψήσιμο... Είναι πανεύκολο και έχει τρομερή επιτυχία...