Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με αυγά νωπά ή δουλεμένα σε μπεν-μαρί (ή ακόμη και χωρίς αυγά), με λικέρ amaretto ή με κρασί marsala, η Tiramisu είναι ένα από τα πιο γευστικά γλυκά που μπορεί κανείς να δοκιμάσει σε ένα σπίτι φίλων, σε ένα καλό εστιατόριο ή ..... στο ίδιο του το σαλόνι. Απλό, γρήγορο, εύκολο. Και εντυπωσιακό.

Τσιμπάει, ίσως, λίγο στο κόστος. Και αυτό διότι υπάρχουν ορισμένα υλικά που δεν είναι και από τα φθηνότερα και που δεν επιτρέπεται να αντικατασταθούν με άλλα, οικονομικά. Εάν θέλετε να φτιάξετε Tiramisu (και όχι “κάτι σαν ...”) δεν γίνεται να αποφύγετε τα σαβουαγιάρ (savoyard) βάζοντας στη θέση τους παντεσπάνι ή ..... Μιράντα Παπαδοπούλου, δεν θα μπορέσετε να αντικαταστήσετε το κλασσικό amaretto (ή το κρασί marsala) με το ..... τσίπουρο που σας περισσεύει στο σπίτι, δεν γίνεται χωρίς την υπέροχη γεύση του κακάο, δεν γλυτώνετε το mascarpone (βάλτε μέσα κρεμώδες τυρί και θα γελάει και το Παρλιαρό Κατσίκι μαζί σας)

Αυτό το τελευταίο (το mascarpone, βρε, όχι το παρδαλό κατσίκι) θα μπορούσατε, αντί να το πληρώσετε στο ράφι του σουπερμάρκετ σας, να το φτιάξετε “αυτοπροσώπως” στη κουζίνα σας. Με μικρότερο κόστος και έχοντας την ευχαρίστηση ότι “είναι από τα χέρια σας”. 

Η δοσολογία της συνταγής (δείτε “Μυστικά” [4]) είναι προσαρμοσμένη για 450 γρ κρέμα mascarpone, ποσότητα που αντιστοιχεί σε 2 περίπου συσκευασίες του εμπορίου και που, με τη σειρά της, είναι αρκετή για μία ικανοποιητική ποσότητα Tiramisu για 8 άτομα.

Και κάτι τελευταίο : Είναι ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ !!!

Η πιο νόστιμη -του Gobolino- μακαρονάδα αλά κρεμ. Ιδανική για όσους προσέχουν τη διατροφή τους, είναι vegetarian, νηστεύουν, η απλώς είναι καλοφαγάδες!!!

Γεμιστά με κιμά ζυμαρικά Pelmeni (σαν τα Ραβιόλια) σε ντρέσινγκ γιαουρτιού και μουστάρδας.

… στη μνήμη της αγαπημένης μου γλαστρούλας και των ωραίων στιγμών που περάσαμε μαζί (αυτή από την μία και εγώ από την άλλη πλευρά του τζαμιού της κουζίνας). Αχώριστοι, από την ημέρα που την πρωτοείδα στο φυτώριο της γειτονιάς μου. Η αλήθεια είναι ότι, πέρα από την ευωδία που ενέδυε, την λάτρεψα και για αυτό που –τελικά– μου προσέφερε. Ένα εξαιρετικό pesto ala genevese ή, πιο απλά, ένα pesto βασιλικού.

Pesto κι’ έγινε, λοιπόν. Τώρα που οι βασιλικοί είναι στο φόρτε τους, είναι ευκαιρία να φτιάξουμε αυτή την υπέροχη σάλτσα που ευωδιάζει κατακαλόκαιρο, Μεσόγειο, σπιτική, μαμαδίστικη, μαγειρική.

Και επειδή συνταγή για pesto έχω ήδη ανεβάσει, έχω σας προτείνω να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά. Να πάρουμε την κλασσική συνταγή, να την εμπλουτίσουμε και να φτιάξουμε μία βελτιωμένη έκδοσή της, κατευθείαν από το ντουλάπι των παραδοσιακών συνταγών της Λιγουρίας (Liguria), απ’ όπου και η κλασσική συνταγή. Οι ντόπιοι το λένε pesto πλούσιο (ricco) ή, ακόμα πιο συχνά, pesto avvantaggiato (“βελτιωμένο”, σε πολύ ελεύθερη μετάφραση) και είναι, ίσως, ο καλύτερος τρόπος να σερβίρει κανείς pesto.

Η “μαγική” πινελιά αυτής της παραλλαγής είναι η παρουσία φρέσκων φασολιών και πατάτας, μαγειρεμένων στο ίδιο νερό με το ζυμαρικό μας.

Ναιιιιιι !!! η συνταγή έχει και ζυμαρικό. Το αποτέλεσμα ..... is quite amazing. Η προσθήκη των χορταρικών φέρνει μία “κοσμική” αλλαγή. Οι πατάτες “δένουν” όλα τα άλλα συστατικά μεταξύ τους και απορροφούν την σάλτσα με έναν ολότελα ξεχωριστό και απολαυστικό τρόπο. Και τα φασολάκια προσθέτουν την απαραίτητη υγρασία, επιπλέον πράσινο χρώμα και τραγανή γεύση.

Αυτό, είναι φαγητό για θεούς.