Η ιδέα θα μπορούσε να έχει γεννηθεί από το “Παστίτσιο πλούσιο”, της ΚΡΙΣΤΑ.

Θα μπορούσε να προέρχεται και από ένα –ομολογουμένως πολύ νόστιμο– σουφλέ που φτιάχνει η Λουΐζα.

Θα μπορούσε να τη γέννησε κάποια “εκκαθαριστική” κίνηση, από τα περισσεύματα τυριών στο ψυγείο, του Γιώργου.

Ή, απλά, θα μπορούσε να είναι μια “φράση-προτροπή” προς την Έρρικα, σαν αυτή στη φετινή γιορτή της πίτας: “κοίτα, μακαρόνια, χαμογέλα! ” ή αλλιώς: “maccheroni, cheese!”, όταν εντοπίζονται μακαρόνια σε “ακτίνα βολής”.

Όπως και να ‘ναι, τα “maccheroni cheese” είναι ένα πολύ νόστιμο πιάτο ζυμαρικών, σκεπασμένων με μία πολύ ξεχωριστή κρέμα τυριών. Ένα πιάτο-απόλαυση για τους φανατικούς των ζυμαρικών αλλά και εκείνους που τρελαίνονται για τα τυριά. Ένα πιάτο με έντονη γεύση που, παρά τις όποιες θερμίδες του, αρέσει σε μικρούς και μεγάλους.

Η δική μου πρόταση για μακαρονάδα cacio e pepe.

Μπορείτε να βρείτε στο site και ένα άρθρο με τίτλο: “Εν αρχή ην το τυρί: Spaghetti “Cacio e Pepe” ) ” με πληροφορίες γύρω από τα υλικά που απαιτούνται για την ετοιμασία του πιάτου, κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες που θα πρέπει να προσέξετε, κρασιά για να συνοδέψετε το πιάτο, κ.α.

Κάποιοι θα τα θυμούνται σίγουρα, εκείνα τα κυριακάτικα μεσημέρια, που το τραπέζι στο σπίτι ήταν “ξεχωριστό”, γιορτινό, αποτύπωνε την διαφορετικότητα της ημέρας και μάζευε όλη την οικογένεια γύρω του

Τραπέζια με κρέας, λιγότερο σύνηθες τότε (αλλά περισσότερο γευστικό από σήμερα). Κρέας από λιγότερο ευγενή κομμάτια (αλλά μαγειρεμένο με πολύ περισσότερη “ευγένεια”, χρόνο και ηρεμία). Κρέας που δεν χρειαζόταν περίτεχνες σάλτσες για να καταφέρει να μείνει η γεύση του στις μνήμες μας για ολόκληρη την εβδομάδα, “υπόσχεση” για μία ίδια repetition, την άλλη Κυριακή. Και την άλλη. Και όλες τις επόμενες... Και από δίπλα, συνήθως, μία γαβάθα μακαρόνια. Θεέ μου!! Από τότε μου άρεσαν οι “στρουμπουλές”; Ούτε που το ‘χα σκεφθεί… Και όσο πιο “στρουμπουλή” και μεγάλη η γαβάθα, τόσο καλύτερες οι προοπτικές που ανοίγονταν για ένα αξέχαστο γεύμα.

Και, αν εκείνο το κρέας το θυμούνται και το αναπολούν όλοι, τα μακαρόνια των παιδικών μας Κυριακών, ποιος τα θυμάται; Ποιος αναπολεί εκείνα τα λευκά, χοντρά πολλές φορές, μακαρόνια που μόλις έπεφταν στο σουρωτήρι, τρέχαμε να πλύνουμε στα γρήγορα τα χέρια μας (“...μέχρι ψηλά, με πολύ σαπούνι, μη κλέβεις”....) γιατί “είχε έρθει η ώρα”;

Τι το ιδιαίτερο είχαν εκείνα τα μακαρόνια ; Το ότι δεν είχαν τίποτα. Ή, “σχεδόν τίποτα”. Μακαρόνια τσιγαρισμένα με φρέσκο βούτυρο. Αλλά τι βούτυρο !!! Και ίσως και λίγο τυρί από πάνω. Όχι parmigiano, ούτε pecorino και κεφαλογραβιέρες “μικρών κτηνοτρόφων” από τις πεδιάδες της Μακεδονίας. Απλή μυζήθρα, σκληρή και πικάντικη, να μυρίζει βούτυρο και η ίδια.

Η συνταγή που ακολουθεί είναι αφιερωμένη στους μπαμπάδες-συζύγους, “θύματα” των νοστιμότατων, τέλειων, πρωτότυπων, γευστικών, γουάου, άπαικτων, καταπληκτικών, γκουρμέ, εμπνευσμένων συνταγών των Συνταγών της Παρέας (ΣτΠ), που όμως θα ήθελαν πολύ, μία φορά, να βρουν στο τραπέζι τους απλά μ α κ α ρ ό ν ι α με φ ρ έ σ κ ο β ο ύ τ υ ρ ο .....

Ευλογημένοι όσοι συνεχίζουν σήμερα να κάθονται γύρω από ένα “κυριακάτικο τραπέζι” !!!

Πολύ γευστικά και εύκολα κανελόνια, η πρώτη συνταγή της μη εργένικης ζωής μου, μια ευγενική χορηγία της θείας.

Μια συνταγή για όσους "βαρέθηκαν" τα ίδια και ίδια.