Κάπως έτσι πρέπει να έγιναν όλες οι μεγάλες εξερευνήσεις στο παρελθόν. Στη τύχη!!! Τραβούσες για Ινδία, φερ’ ειπείν, και ανακάλυπτες τον “Νέο Κόσμο”, την Αμερική. (“που να μην έσωνες”, θα έλεγαν μερικοί, αλλά δεν θα με βρούνε σύμφωνο. Γιατί τότε, δεν θα είχαμε NBA... Ούτε και Baywatch...).

Έτσι και στη περίπτωση που ακολουθεί. Σας μεταφέρω το περιεχόμενο του ημερολόγιου ενός “Καπετάνιου”, για να πεισθείτε. Και μπορεί η ανακάλυψή του να μη πήρε τις διαστάσεις εκείνης του Κολό-μβου, εύκολα όμως θα άλλαζα το δεύτερο συνθετικό του ονόματος με τη διάσταση του... φάρδους για την τύχη που είχα να πέσει στα χέρια μου.

Διαβάζω: “Έχοντας ανοίξει ένα ιρλανδέζικο περιοδικό για μπύρες (I Love Beer, νομίζω, το όνομά του), ξεκίνησα την εξερεύνηση για καμιά ενδιαφέρουσα μπύρα, μαύρη, ξανθιά, δεν έχει σημασία. Και, ξαφνικά, αναπηδάω στη καρέκλα μου... Σε πρώτο πλάνο, φωτογραφία “σαλόνι”, ένα γλυκό σαν... σαν... μα αυτό μοιάζει με... Πως το λέει; "Birramisù, μία συνταγή του Claudio Sadler". Birramisùùùù;;; Αυτό πρέπει οπωσδήποτε να το δοκιμάσω!!!” Θα τον ακολουθήσω εκείνον τον Καπετάνιο, νοερά, στο ταξείδι του και θα επιχειρήσω να βρω κι εγώ αυτόν τον “θησαυρό”. Ίσως αποδειχθεί ό,τι πιο πρωτότυπο έχω φτιάξει μέχρι σήμερα.

Το ταρτάρ (steak tartare ή fillet americain), για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν, είναι ένα μπιφτέκι από ωμό φιλέτο μοσχαριού αναμεμιγμένο με ποικιλία υλικών όπως κρεμμύδι, κάπαρη, αντζούγα, διαφορες σάλτσες και ωμό αυγό.

Άν αυτή η συνοπτική περιγραφή σας φαίνεται απωθητική, μόλις έχετε χάσει την ευκαιρία να δοκιμάσετε ένα από τα πλέον gourmet πιάτα στη διεθνή κουζίνα. Άν αντιθέτως σας προκαλεί, προετοιμαστείτε για ένα γευστικό ταξίδι χωρίς τέλος...

Συνοπτικά η φιλοσοφία της συνταγής ταρτάρ από το blog Pandespani, είναι να είναι ελαφριά και σχετικά πικάντικη, χρησιμοποιώντας τα λιγότερα δυνατόν υλικά ώστε να αναδείξουμε τη γεύση ενός πρώτης ποιότητας καλοσιτεμένου μοσχαρίσιου φιλέτου (3 εβδομάδων σίτεμα περίπου) που προτείνουμε. Η κύρια κατεύθυνση δημιουργίας πικάντικης γεύσης στη συνταγή, αλα pandespani, προέρχεται από τον συνδυασμό μουστάρδας, αντζούγας και κάπαρης, κρατώντας υποτονικό το φρέσκο κρεμμύδι. Ταυτόχρονα αποφεύγουμε δόκιμα συστατικά που όμως κατά τη γνώμη μας θα την "βάραιναν" (σκόρδο, ξερό κρεμμύδι ή μαγιονέζα) και άλλα που θα καπέλωναν τη λεπτή αιχμηρή γεύση (ξύδι, cognac ή whisky).

Δοκιμάστε την ως "συνταγή βάσης" και παίξτε με τις αναλογίες από κει και πέρα, ανάλογα με τη γεύση σας.

Η διαδικασία ολοκληρώνεται στο τραπέζι, όπου ο κάθε τυχερός καλεσμένος σπάει τον κρόκο με το πηρούνι του και ανακατεύει το ταρτάρ μ' αυτόν, προσθέτοντας κατ' επιλογή κάποια απ' τα έξτρα υλικά συμβάλλοντας έτσι ενεργά στην ιεροτελεστεία μιας βραδυάς ταρτάρ γαστρονομίας.

Το γνωστό σνακ.. με σπιτική εκδοχή!

Μπορεί η Dolce Vita να τοποθετείται στη Ρώμη του ’50 και του ’60 (βλέπετε, το φιλμ γυρίσθηκε ακριβώς στην αλλαγή, το 1960), αλλά εάν ο Fellini ήταν ζωντανός σήμερα, σίγουρα θα το ξαναγύριζε στο Μιλάνο. Οίκος των “οίκων υψηλής μόδας” (αλλά και των μεγάλων business που την περιβάλουν), εκεί είναι που η Ιταλία ντύνει τα φουσκωτά πορτοφόλια της. Αλλά και όλος ο κόσμος, εδώ που τα λέμε, εδώ ονειρεύεται να αγοράζει τα ρούχα του. Μία παγκόσμια πρωτεύουσα της haute couture, μαζί με το Παρίσι, με τον Versace και τον Gucci της, είναι πολύ μπροστά από κάθε άλλο μέρος σαν κέντρο σχεδιασμού ενδυμάτων.

Το Μιλάνο, όμως, δεν είναι μόνο μόδα. Είναι και θέατρα, είναι και όπερα, είναι και κινηματόγραφος. Είναι και ξενοδοχεία με σουίτες εκατομμυρίων. Είναι και Milan (άντε, και Inter). Είναι όμως, αυτός ο παράδεισος των shoppers, και aperitivi και café (αυστηρά, ο espresso, με αυτόν τον όρο) και cappuccino. Με τους ευγενέστατους συνήθως μπάρμαν και το ασύγκριτο άρωμα του καφέ στο εσωτερικό, οι ναοί αυτοί της απόλαυσης στα όρθια, προσφέρουν πολύ περισσότερα από ένα “καφέ στο πόδι”. Και το αντιλαμβάνεστε αμέσως από τις εξαιρετικές τους βιτρίνες, με τον χρωματιστό γρανίτη (μοντέρα απάντηση στο κλασσικό μάρμαρο), το δουλεμένο γυαλί και τον παιχνιδιάρικο φωτισμό, που τραβούν αμέσως την προσοχή.

Σε ξεχωριστή θέση σε αυτόν το γιορτινό διάκοσμο των μιλανέζικων μπαρ, τις ημέρες των Χριστουγέννων, βρίσκεται ο αδιαμφισβήτητα κυρίαρχος των εορτινών γλυκών το περίφημο panettone. Κατακλύζονται οι βιτρίνες από κάθε λογής, χρώματος, και μεγέθους συσκευασίες panettone (και του επίσης διάσημου “ξαδέλφου” pandoro). Θυμάμαι χρονιές να επιστρέφω από ταξείδι με τα sac voyage μου γεμάτα (τι γεμάτα, “στουμπωμένα”) με τα δύο αυτά γλυκά. Βγαλμένα από την χαρτονένια συσκευασία και πατηκωμένα (για ίδια χρήση ήταν άλλωστε), για κέρδος χώρου. Τώρα το βρίσκεις και εδώ, παντού. Πάει και αυτή η ευχαρίστηση.... Μήπως να βρούμε μία άλλη; Μήπως ήρθε η ώρα να φτιάξουμε το δικό μας panettone; Τι λέτε, να το τολμήσουμε;

Το Panettone είναι ένα γλυκό που η παρασκευή του παίρνει χρόνο. Και εκτός από τον χρόνο, θέλει και να ακολουθηθούν μεθοδικά και κάποια συγκεκριμένα βήματα. Δεν είναι, λοιπόν, και το πιο εύκολο γλυκό, η ευχαρίστηση όμως που δίνει η ολοκλήρωσή του είναι πού μεγάλη. Εάν ψάχνετε μία πιο εύκολη συνταγή, δείτε εδώ μία της sidarieva

Α, θέλω να ευχαριστήσω και τη φίλη evisam για τη βοήθεια που, πριν ακόμη τη ζητήσω, έσπευσε να μου δώσει. Και για το παρατσούκλι (του "λαγωνικού των αλευριών") που μου κόλλησε....

Forza Milano!!!

Παιδάκιαααααα ..... Ζητήστε (με γλυκό τρόπο) από τις μαμάδες σας να σας φτιάξουν ετούτο το γλυκό, γιατί είναι πολύ ωραίο !!!

Μαμάαααααδες ….. Ξέρω τι περνά από το μυαλό σας αλλά δεν πρέπει. Κάτω τα κουτάλια από το γλυκό, τρόπους δεν έχετε ; Για τα παιδάκια είναι το γλυκό.

Μπαμπάαααδες ..... Σηκωθείτε το βράδυ και κάντε μιά βόλτα από ..... το ψυγείο. Θα βρεθείτε, το άλλο πρωί, να αναζητάτε ξεχασμένους (?) γλυκούς τρόπους για να ζητήσετε, με τη σειρά σας, να έχετε το δικό σας γλυκό.