Στριμωγμένος στη τελευταία σειρά καθισμάτων, στο αεροπλάνο της Austrian airlines, με πλάτη στον τοίχο της τουαλέτας και δίπλα μου το ….. θηλυκό αντίγραφο του Αρτέμη Μάτσα, το πιάτο που μας σερβίρισαν στα 30.000 πόδια θα ήταν, ούτως ή άλλως, μία διέξοδος, μία ευχάριστη νότα.

Τα γεμιστά ζυμαρικά, με συνοδεία ενός αναψυκτικού, ήταν κάτι περισσότερο. Πραγματική γαστριμαργική απόλαυση, απρόσμενη σε αυτό το ύψος (και από τον εθνικό αερομεταφορέα αυτού του λαού).

Γιορτινό φαγητό με λίγο κόπο και πολλή απόλαυση. Μπορούμε να αξιοποιήσουμε και κρέας που μένει απο το Πάσχα.

Κάπως έτσι πρέπει να έγιναν όλες οι μεγάλες εξερευνήσεις στο παρελθόν. Στη τύχη!!! Τραβούσες για Ινδία, φερ’ ειπείν, και ανακάλυπτες τον “Νέο Κόσμο”, την Αμερική. (“που να μην έσωνες”, θα έλεγαν μερικοί, αλλά δεν θα με βρούνε σύμφωνο. Γιατί τότε, δεν θα είχαμε NBA... Ούτε και Baywatch...).

Έτσι και στη περίπτωση που ακολουθεί. Σας μεταφέρω το περιεχόμενο του ημερολόγιου ενός “Καπετάνιου”, για να πεισθείτε. Και μπορεί η ανακάλυψή του να μη πήρε τις διαστάσεις εκείνης του Κολό-μβου, εύκολα όμως θα άλλαζα το δεύτερο συνθετικό του ονόματος με τη διάσταση του... φάρδους για την τύχη που είχα να πέσει στα χέρια μου.

Διαβάζω: “Έχοντας ανοίξει ένα ιρλανδέζικο περιοδικό για μπύρες (I Love Beer, νομίζω, το όνομά του), ξεκίνησα την εξερεύνηση για καμιά ενδιαφέρουσα μπύρα, μαύρη, ξανθιά, δεν έχει σημασία. Και, ξαφνικά, αναπηδάω στη καρέκλα μου... Σε πρώτο πλάνο, φωτογραφία “σαλόνι”, ένα γλυκό σαν... σαν... μα αυτό μοιάζει με... Πως το λέει; "Birramisù, μία συνταγή του Claudio Sadler". Birramisùùùù;;; Αυτό πρέπει οπωσδήποτε να το δοκιμάσω!!!” Θα τον ακολουθήσω εκείνον τον Καπετάνιο, νοερά, στο ταξείδι του και θα επιχειρήσω να βρω κι εγώ αυτόν τον “θησαυρό”. Ίσως αποδειχθεί ό,τι πιο πρωτότυπο έχω φτιάξει μέχρι σήμερα.

Πικάντικες φτερούγες κοτόπουλου, σερβιρισμένες με σος μπλέ τυριού και σέλινο.