Μπορεί η Dolce Vita να τοποθετείται στη Ρώμη του ’50 και του ’60 (βλέπετε, το φιλμ γυρίσθηκε ακριβώς στην αλλαγή, το 1960), αλλά εάν ο Fellini ήταν ζωντανός σήμερα, σίγουρα θα το ξαναγύριζε στο Μιλάνο. Οίκος των “οίκων υψηλής μόδας” (αλλά και των μεγάλων business που την περιβάλουν), εκεί είναι που η Ιταλία ντύνει τα φουσκωτά πορτοφόλια της. Αλλά και όλος ο κόσμος, εδώ που τα λέμε, εδώ ονειρεύεται να αγοράζει τα ρούχα του. Μία παγκόσμια πρωτεύουσα της haute couture, μαζί με το Παρίσι, με τον Versace και τον Gucci της, είναι πολύ μπροστά από κάθε άλλο μέρος σαν κέντρο σχεδιασμού ενδυμάτων.

Το Μιλάνο, όμως, δεν είναι μόνο μόδα. Είναι και θέατρα, είναι και όπερα, είναι και κινηματόγραφος. Είναι και ξενοδοχεία με σουίτες εκατομμυρίων. Είναι και Milan (άντε, και Inter). Είναι όμως, αυτός ο παράδεισος των shoppers, και aperitivi και café (αυστηρά, ο espresso, με αυτόν τον όρο) και cappuccino. Με τους ευγενέστατους συνήθως μπάρμαν και το ασύγκριτο άρωμα του καφέ στο εσωτερικό, οι ναοί αυτοί της απόλαυσης στα όρθια, προσφέρουν πολύ περισσότερα από ένα “καφέ στο πόδι”. Και το αντιλαμβάνεστε αμέσως από τις εξαιρετικές τους βιτρίνες, με τον χρωματιστό γρανίτη (μοντέρα απάντηση στο κλασσικό μάρμαρο), το δουλεμένο γυαλί και τον παιχνιδιάρικο φωτισμό, που τραβούν αμέσως την προσοχή.

Σε ξεχωριστή θέση σε αυτόν το γιορτινό διάκοσμο των μιλανέζικων μπαρ, τις ημέρες των Χριστουγέννων, βρίσκεται ο αδιαμφισβήτητα κυρίαρχος των εορτινών γλυκών το περίφημο panettone. Κατακλύζονται οι βιτρίνες από κάθε λογής, χρώματος, και μεγέθους συσκευασίες panettone (και του επίσης διάσημου “ξαδέλφου” pandoro). Θυμάμαι χρονιές να επιστρέφω από ταξείδι με τα sac voyage μου γεμάτα (τι γεμάτα, “στουμπωμένα”) με τα δύο αυτά γλυκά. Βγαλμένα από την χαρτονένια συσκευασία και πατηκωμένα (για ίδια χρήση ήταν άλλωστε), για κέρδος χώρου. Τώρα το βρίσκεις και εδώ, παντού. Πάει και αυτή η ευχαρίστηση.... Μήπως να βρούμε μία άλλη; Μήπως ήρθε η ώρα να φτιάξουμε το δικό μας panettone; Τι λέτε, να το τολμήσουμε;

Το Panettone είναι ένα γλυκό που η παρασκευή του παίρνει χρόνο. Και εκτός από τον χρόνο, θέλει και να ακολουθηθούν μεθοδικά και κάποια συγκεκριμένα βήματα. Δεν είναι, λοιπόν, και το πιο εύκολο γλυκό, η ευχαρίστηση όμως που δίνει η ολοκλήρωσή του είναι πού μεγάλη. Εάν ψάχνετε μία πιο εύκολη συνταγή, δείτε εδώ μία της sidarieva

Α, θέλω να ευχαριστήσω και τη φίλη evisam για τη βοήθεια που, πριν ακόμη τη ζητήσω, έσπευσε να μου δώσει. Και για το παρατσούκλι (του "λαγωνικού των αλευριών") που μου κόλλησε....

Forza Milano!!!

Οι μητέρες και οι πατέρες παιδιών στην προεφηβική ηλικία, σίγουρα θα γνωρίζουν τον Τεν-τεν και τις περιπέτειές του. Θα γνωρίζουν, λοιπόν (ή θα έπρεπε να γνωρίζουν), την μόνη κατάλληλη βρισιά σε αυτόν τον κόσμο, το ξέσπασμα του καπετάνιου Χάντοκ (Haddock), επιστήθιου φίλου του Τετ-τεν και διαβόητου πότη και μερακλή : “mille millions de mille sabords de tonnerre de Brest”, δηλαδή σε κάπως ελεύθερη μετάφραση “Μα τα δισεκατομμύρια των χιλιάδων τις βροντές από τα κανόνια της Βρέστης”.

“Από τη Βρέστη έρχομαι και στο Paris κανέλλα” που λέει και η γνωστή παροιμία (ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι ;). Και τι είναι αυτό το “Παρίσι-Βρέστη”;

Το Paris-Brest είναι ένα πολύ γνωστό γαλλικό γλυκό. Ή, καλλίτερα, είναι μία ολόκληρη τεχνοτροπία (δείτε κάποια στοιχεία στα “Μυστικά”). Το δε “Παρίσι-Βρέστη με φράουλες” είναι μία εξαιρετική παραλλαγή του, εντυπωσιακή στην εμφάνιση και πολύ δροσερή και νόστιμη. Πιστέψτε με, αξίζει να το δοκιμάσετε.

Μη σας τρομάξουν τα 17 βήματα που περιγράφουν την προετοιμασία του. Είναι εύκολο γλυκό. Και γρήγορο. Σε 50 λεπτά είναι έτοιμο, με τον χρόνο προετοιμασίας να μη περνάει τα 30 λεπτά

Να μία συνταγή με όνομα ασυνήθιστο. Αλλά πολύ εύκολη στην προετοιμασία της. Που δεν σημαίνει ούτε “μελιτζάνες με τυρί parmigiano (παρμεζάνα)”, αλλά ούτε και “μελιτζάνα της Πάρμας” (!!!) ή “φτιαγμένη με τη μέθοδο της Πάρμας”. Χα, χα, απλή και συνηθισμένη η συνταγή, ασυνήθιστο όμως το όνομά της.

Το όνομα, λοιπόν, προέρχεται από το "Parmiciana", ένα σύνολο λεπτών φύλλων ξύλου, τοποθετημένων το ένα πάνω στο άλλο. Κάτι σαν τους καπλαμάδες. Ένας “καπλαμάς μελιτζάνας”, λοιπόν.

«Ένας “φτωχός” μουσακάς», θα βιαζόταν να διορθώσει κάποιος. Αυτό μου μοιάζει σαν να λέμε ένας “επίγειος” Παράδεισος. Και τι ξέρουμε εμείς για τον Παράδεισο, τον “αυθεντικό”, για να μπορούμε να βαφτίζουμε και “επίγειους”; Έτσι και οι Ιταλοί, τι ξέρουν από μουσακά, για να φτιάξουν και αυτοί τον δικό τους;

Όπως και να ‘ναι, πρόκειται για ένα καθαρά Μεσογειακό, ένα χωριάτικο μάλιστα πιάτο (με ρίζες στη Σικελία, όπου μπορεί να βρει κανείς το είδος των μελιτζάνων που χρειάζεται, μεγάλες και φλάσκες, και που οι ντόπιοι τις λένε “petrociane”, απ’ όπου κατά την τοπική παράδοση και το όνομά του πιάτου), που φέρνει στο τραπέζι μας αρώματα καλοκαιριού και που σιγά-σιγά έρχεται η εποχή του.

Αφού λύσαμε την παρεξήγηση και μάθαμε τι σημαίνει στην πραγματικότητα το όνομά του πιάτου, ας μάθουμε τώρα και πως φτιάχνεται

Η πιο νόστιμη -του Gobolino- μακαρονάδα αλά κρεμ. Ιδανική για όσους προσέχουν τη διατροφή τους, είναι vegetarian, νηστεύουν, η απλώς είναι καλοφαγάδες!!!

Μια εύκολη συνταγή από την Ισπανία. Προετοιμασία 50 λεπτά.

Μια αυθεντική συνταγή, κατευθείαν από τη Γένοβα. Πραγματικά πολύ νόστιμη.

Το pesto alla Genovese το ξέρετε πλέον όλοι. Τυπική συνταγή της Γένοβας, έχει γίνει γνωστή σε όλο τον κόσμο σαν βάση για πολύ νόστιμες σάλτσες για πιάτα ζυμαρικών. Kαι όχι μόνο.

Το pesto alla trapanese, με τη σειρά του, είναι μία τυπική συνταγή της δυτικής πλευράς της Σικελίας (γι’ αυτό θα το βρείτε και σαν “pesto alla siciliana”). Είναι μία πολύ παλιά συνταγή που πρωτοδημιουργήθηκε στις προβλήτες του λιμανιού του T r a p a n i, που βρίσκεται ακριβώς εκεί, στη δυτικότερη γωνιά της Σικελίας που “βλέπει” προς την ανοικτή Μεσόγειο. Οι ναύτες των γενοβέζικων πλοίων που σταματούσαν στο λιμάνι του προφανώς έκαναν γνωστή τη συνταγή του δικού τους pesto στους σικελούς, οι οποίοι με τη σειρά τους τροποποίησαν την συνταγή, προσθέτοντας υλικά που είναι παραδοσιακά στον τόπο τους. Να λοιπόν πως εξηγείται η προσθήκη αμύγδαλων και φρέσκιας ντομάτας.

Μας “έκλεψαν” (και του άλλαξαν τον αδόξαστο, μάλιστα) το όνομα που αρχικά είχαν δώσει οι Λημνιοί έποικοι στο μέρος (το “Δράπανον”, από το καμπύλο σχήμα της χερσονήσου όπου κτίσθηκε, έγινε Trapanon και στη συνέχεια Trapani), δικαιωματικά , λοιπόν, θα τους “βουτήξουμε” και εμείς την συνταγή της σάλτσας τους. Την οποία, όμως, δεν χρειάζεται να την αλλάξουμε καθόλου. Έτσι όπως είναι “παντρεύεται” θαυμάσια με όλους τους τύπους ζυμαρικών (κοντόσχημων και μακρόσχημων, ζεστών και κρύων), διαθέτοντας μία ήπια (ντελικάτη) γεύση και πολύ-πολύ άρωμα.