"Υπάρχουν ΜΟΝΟ δύο ημέρες τον χρόνο που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Η μία λέγεται χθες και η άλλη αύριο. Γι’ αυτό σήμερα είναι η σωστή ημέρα, η σωστή στιγμή για να κάνεις, να διδαχθείς, να διδάξεις, να αγαπήσεις και, κυρίως, να ζήσεις".

Άσχετο με τη συνταγή που ακολουθεί αλλά μου άρεσε. Και είπα “σήμερα είναι η σωστή ημέρα να φτιάξω ένα ωραίο risotto”

Ένα τυπικά Χριστουγεννιάτικο, εορταστικό, πιάτο της άλλης πλευράς της Αδριατικής. Των “γειτόνων” μας, δηλαδή. Εορταστικό, απλούστατο στην παρασκευή του, ταχύτατο σε εκτέλεση, πολύ λεπτό και ελαφρύ σε γεύση.

Είναι μία πολύ καλή λύση για κάποιες ιδιαίτερες στιγμές, όπως ένα γιορτινό τραπέζι αλλά όχι μόνο. Τα απλά υλικά που χρησιμοποιεί αναδεικνύονται και προβάλλονται από την διαπεραστική, σχεδόν δηκτική, γεύση της σαμπάνιας και το αποτέλεσμα μας χαρίζει ένα πιάτο πολύ μεστό, με γεμάτη γεύση και αφροδισιακές επενέργειες.

Ούτε ο γιορτινός χαρακτήρας του όμως, ούτε η εξαιρετική του γεύση (όχι πολλές-πολλές νοστιμιές, δεν πρέπει να το παρακάνουμε αυτές τις ημέρες, δεν κάνει), ούτε και τα “άλλα effects” του (είπαμε, όχι πολλές-πολλές “νοστιμιές”, δεν κάνει .....) ήταν ο λόγος που έφτιαξα αυτό το πιάτο σήμερα, μεθεπόμενη των Χριστουγέννων. Ο βασικός λόγος ήταν τα άδεια ντουλάπια, το εξ’ ίσου άδειο ψυγείο (μα τι έγιναν ένα καρότσι ψώνια της Παραμονής; ) και μία Cair Brut που κατάφερε να γλυτώσει από την “βραδιά της μεγάλης σφαγής” (της γαλοπούλας, εννοώ, μην μας την πέσουν και τίποτα της αντιτρομοκρατικής.... )

 Πάντα πεινασμένος, πάντα χωρίς χρήματα. Με μπαλωμένα, πολύχρωμα ρούχα (απομεινάρια, το πιθανότερο, πλουσιότερων κουστουμιών), και με μια μάλλον αναρχική συμπεριφορά. Αμφίβολης καταγωγής και με προφορά βενετσιάνου, είναι ο τύπος του αγαθού και πάμφτωχου δούλου. 

Στα χέρια του κρατάει ένα ραβδί με το οποίο, όμως, τον δέρνουν, δεν δέρνει. Με την αγαθότητά του, τις νευρικές του κινήσεις και τα χορευτικά του πηδήματα, άλλοτε χαρούμενος και άλλοτε αξιολύπητος, ο Αρλεκίνος είναι ο πιο συμπαθητικός εκφραστής του καταπιεζόμενου και αδικημένου της Κομέντια ντελ’ Άρτε.

Το σημερινό risotto είναι η χαρούμενη έκφραση του Αρλεκίνου, η πολύχρωμη απόδοση ενός πιάτου που πάντα “διασκεδάζει” και ελκύει με την ξεχωριστή του γεύση. 

Εάν επιλέξετε σωστά τον αρακά και το καλαμπόκι που θα χρησιμοποιήσετε (υπάρχουν συσκευασίες με πολύ γευστικό, γλυκό, καρπό μέσα, που δεν ξέρω εάν μπορώ να ονομάσω τις βρίσκω όμως ανυπέρβλητες για την παρασκευή ενός πιάτου όπου τα χορταρικά έχουν τόσο μεγάλη, πρωταρχική, σημασία), και μαγειρέψετε το risotto με γερές ποσότητες από έναν home-made ζωμό, θα καταλήξετε με ένα πιάτο που θα σας αφήσει απόλυτα ικανοποιημένους. Εάν, δε, ακολουθήσετε την “πλούσια” (αλλά προαιρετική) εκδοχή του, και προσθέσετε και γαριδούλες, τότε πάτε για ένα πιάτο για “ειδικές περιστάσεις”.

Η γνωστή βιεννέζικη τούρτα!

Τραγανά απ΄ έξω, αφράτα από μέσα!