“Moglie, vai a fa' "fancù"!!! “.... Όσοι γνωρίζουν, έστω και λίγα, ιταλικά, ας μη βιαστούν να με παρεξηγήσουν. Κι ας προσφέρομαι τόσο συχνά για κάτι τέτοιο. Όχι, όμως, σήμερα, όχι εδώ...

Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ πιθανό να προκαλέσουν παρεξήγηση αυτά τα λόγια. Υπάρχει μία ιστορία πίσω από αυτή τη συνταγή που είναι αρκετά διασκεδαστική. Ανάγεται στα χρόνια του μεταναστευτικού κύματος, από κάθε γωνιά της Ευρώπης, προς την Γερμανία, κάποιες δεκαετίες πριν. Και συνδέεται με ένα πιάτο της γερμανικής κουζίνας, τα “Pfannkuchen”. Κάτι ανάμεσα σε ομελέτα, κρέπα και pancake, που “γέρνει” περισσότερο σε κάποιο από αυτά τα πιάτα, ανάλογα με τα υλικά που επιλέγει κανείς.

Ήταν τότε που οι Ιταλοί μετανάστες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία από τον ιταλικό νότο, με την έντονη προφορά και το “κόψιμο” ολόκληρων συλλαβών από τις λέξεις, δεν κατάφερναν να προφέρουν σωστά το “Pfannkuchen” και το κατακρεουργούσαν, σε “Fancù”. Που μαζί με την προτροπή: «Γυναίκα, πάνε να κάνεις...» παρέπεμπε σε μία φράση-βρισιά της ιταλικής γλώσσας.

Το ίδιο το πιάτο, όμως, κάθε άλλο παρά “ύβρις στη μαγειρική” είναι. Η κλασσική του εκδοχή, γλυκιά και αρωματισμένη, είναι με μήλα και κανέλλα. Μπορείτε όμως να παίξετε και με άλλα υλικά, τόσο γλυκά όσο και αλμυρά. Μπορείτε και να τα “ελληνικοποιήσετε”, χρησιμοποιώντας φέτα και κομμάτια ελιές. Αλήθεια, μπορεί να μας πει κάποια από τις κυρίες που ζουν στη Γερμανία, εάν τα φτιάχνουν έτσι; Όλες οι εκδοχές έχουν το ίδιο μείγμα, χωρίς ζάχαρη και με πολύ λίγο αλατάκι, την διαφορά στη γεύση την κάνει η επιφανειακή κάλυψη, με τα πρόσθετα υλικά.

Μία και σαράντα εννέα. Το πρωί. Μιάς Κυριακής που σε λίγες ώρες θα ξημερώσει. Μιας φθινοπωρινής Κυριακής.

Είναι ωραίο να ξέρεις πως κάποιος εκεί έξω, πέρα από τα σκοτάδια του δρόμου, προσπαθεί να δέσει με επιτυχία μία π ε ρ ί τ ε χ ν η . σ ά λ τ σ α. Ή κάποια άλλη τελειώνει μία τ α π ε ι ν ή . σ ο ύ π α για τον σύζυγο που επιστρέφει πεινασμένος από τη βάρδια του. Και μια φοιτητοπαρέα έχει μόλις καθίσει μπροστά σε μια γαβάθα ζ ε σ τ ώ ν . μ α κ α ρ ο ν ι ώ ν. Τι κι αν δεν έχουν να τους ρίξουν κάτι από πάνω ..... Έχουν τα νιάτα τους αυτοί .....

Κι’ εγώ ? Εγώ ψάχνω για .....ένα τίτλο. Και μια δικαιολογία για αυτό που ετοιμάζω. Δεν είναι, δα, και κατακαλόκαιρο, δεν είναι καυτός ο ήλιος, τι να κάνω, σαν καλός διαφημιστής, για να το προμοτάρω ? ..... Για να δούμε ...

Έχετε διάθεση για κάτι υγιεινό και δροσιστικό και, ταυτόχρονα, να αδειάσετε το ψυγείο ? Ή, καλύτερα, θέλετε να περισώσετε φρούτα και λαχανικά που είναι σε μία κατάσταση έτοιμα να αυτοκτονήσουν μόνο και μόνο για να βγουν από τα συρτάρια του ?? Τότε, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα “f r u l l a t o” !!

Ένα frullato με κομματάκια φρούτα, να το φας με το κουτάλι !

Όσο για τον τίτλο ..... Από μόνος του τα λέει όλα (νομίζω). “Voulez-vous frapper avec moi ce soir” ? Η “βαρεμένη” απόλαυση !! (***)Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες "εκτελέσεις”, όπως ας πούμε αυτή εδώ καμμία σχέση δεν έχουν με την συνταγή.

Αυτή την συνταγούλα την είδα πριν δυο χρόνια στην Ντίνα Νικολάου...Πρόκειται για κεικομπισκότα θα τα έλεγα εγώ αλλα η συνταγή τα λέει whoopies (γούπις) Γιαμ γιαμ γιαμ!!! Η όψη τους θυμίζει κοκ ή σάντουιτς.