Είναι μια από εκείνες τις ημέρες... Μα μια από ‘κείνες τις ημέρες...

Σήμερα θέλω κάτι απλό. Κάτι γρήγορο. Μα να ‘ναι και γευστικό. Και να με κρατήσει. Που ‘χω και αγώνα “φεύγα” στο τάβλι το απόγευμα... Μπαααα, δεν υπάρχουν σήμερα πια, τέτοια πράγματα. Έχει παραγίνει πολύπλοκη η μαγειρική.

Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, δια στόματος μικρής Έρρικα ήρθε η λύση : “Μπαμπά μου, μπορώ να φάω ένα αυγουλάκι;”

Η Αυτού Ταπεινότης του, το βραστό αυγό (σε κοτέτσι δεν γεννήθηκε, άλλωστε;)

Το αυγό “al’ ostrega” (“Vovo al’ ostrega” στα Βενετσιάνικα) δεν σερβίρεται ποτέ την ώρα του γεύματος αλλά συνήθως το πρωί, σαν “τονωτικό”. 

Κάνει πολύ καλό σε όσους θέλουν να πάρουν τα πάνω τους μετά από μία αρρώστια, ή σε εκείνους που έχουν το κεφάλι τους “σκοτισμένο” μετά από μία γερή κρασοκατάνυξη, ή ακόμη, σε εκείνους που τους τάραξε το στομάχι ένα Λουκούλλιο γεύμα.

Παραδοσιακός τρόπος μαγειρέματος στη Κινέζικη κουζίνα. Που ταξίδεψε χιλιάδες χιλιόμετρα για να έρθει και στα μέρη μας. Η συνταγή είναι γνωστή με το όνομα “Pocket Eggs” αλλά εγώ θέλησα να τους δώσω ένα άλλο, πιο πρωτότυπο. Και, πιστεύω, πιο αντιπροσωπευτικό.

Σε αντίθεση με μία απλή “τσέπη” εδώ, μέσα στον “μάρσιπο” που δημιουργούμε με το ασπράδι, υπάρχει προφυλαγμένο, κάτι “ζωντανό”. Ένας ζουμερός και ελάχιστα ψημένος, ζεστός σαν σε μητρική αγκαλιά, κρόκος.

Δεν είναι συνταγή, αλλά σίγουρα αξίζει να το δοκιμάσετε έστω και μία φορα!!