Η συνταγή έχει αναφερθεί σε forum του site, παλιότερα. Την αντιγράφω απλώς, γιατί το αποτέλεσμα αξίζει.

Ιδού ένας τρόπος για να τρελάνετε μικρούς και μεγάλους!!!

Μπορεί η Dolce Vita να τοποθετείται στη Ρώμη του ’50 και του ’60 (βλέπετε, το φιλμ γυρίσθηκε ακριβώς στην αλλαγή, το 1960), αλλά εάν ο Fellini ήταν ζωντανός σήμερα, σίγουρα θα το ξαναγύριζε στο Μιλάνο. Οίκος των “οίκων υψηλής μόδας” (αλλά και των μεγάλων business που την περιβάλουν), εκεί είναι που η Ιταλία ντύνει τα φουσκωτά πορτοφόλια της. Αλλά και όλος ο κόσμος, εδώ που τα λέμε, εδώ ονειρεύεται να αγοράζει τα ρούχα του. Μία παγκόσμια πρωτεύουσα της haute couture, μαζί με το Παρίσι, με τον Versace και τον Gucci της, είναι πολύ μπροστά από κάθε άλλο μέρος σαν κέντρο σχεδιασμού ενδυμάτων.

Το Μιλάνο, όμως, δεν είναι μόνο μόδα. Είναι και θέατρα, είναι και όπερα, είναι και κινηματόγραφος. Είναι και ξενοδοχεία με σουίτες εκατομμυρίων. Είναι και Milan (άντε, και Inter). Είναι όμως, αυτός ο παράδεισος των shoppers, και aperitivi και café (αυστηρά, ο espresso, με αυτόν τον όρο) και cappuccino. Με τους ευγενέστατους συνήθως μπάρμαν και το ασύγκριτο άρωμα του καφέ στο εσωτερικό, οι ναοί αυτοί της απόλαυσης στα όρθια, προσφέρουν πολύ περισσότερα από ένα “καφέ στο πόδι”. Και το αντιλαμβάνεστε αμέσως από τις εξαιρετικές τους βιτρίνες, με τον χρωματιστό γρανίτη (μοντέρα απάντηση στο κλασσικό μάρμαρο), το δουλεμένο γυαλί και τον παιχνιδιάρικο φωτισμό, που τραβούν αμέσως την προσοχή.

Σε ξεχωριστή θέση σε αυτόν το γιορτινό διάκοσμο των μιλανέζικων μπαρ, τις ημέρες των Χριστουγέννων, βρίσκεται ο αδιαμφισβήτητα κυρίαρχος των εορτινών γλυκών το περίφημο panettone. Κατακλύζονται οι βιτρίνες από κάθε λογής, χρώματος, και μεγέθους συσκευασίες panettone (και του επίσης διάσημου “ξαδέλφου” pandoro). Θυμάμαι χρονιές να επιστρέφω από ταξείδι με τα sac voyage μου γεμάτα (τι γεμάτα, “στουμπωμένα”) με τα δύο αυτά γλυκά. Βγαλμένα από την χαρτονένια συσκευασία και πατηκωμένα (για ίδια χρήση ήταν άλλωστε), για κέρδος χώρου. Τώρα το βρίσκεις και εδώ, παντού. Πάει και αυτή η ευχαρίστηση.... Μήπως να βρούμε μία άλλη; Μήπως ήρθε η ώρα να φτιάξουμε το δικό μας panettone; Τι λέτε, να το τολμήσουμε;

Το Panettone είναι ένα γλυκό που η παρασκευή του παίρνει χρόνο. Και εκτός από τον χρόνο, θέλει και να ακολουθηθούν μεθοδικά και κάποια συγκεκριμένα βήματα. Δεν είναι, λοιπόν, και το πιο εύκολο γλυκό, η ευχαρίστηση όμως που δίνει η ολοκλήρωσή του είναι πού μεγάλη. Εάν ψάχνετε μία πιο εύκολη συνταγή, δείτε εδώ μία της sidarieva

Α, θέλω να ευχαριστήσω και τη φίλη evisam για τη βοήθεια που, πριν ακόμη τη ζητήσω, έσπευσε να μου δώσει. Και για το παρατσούκλι (του "λαγωνικού των αλευριών") που μου κόλλησε....

Forza Milano!!!

Ένα τυπικά Χριστουγεννιάτικο, εορταστικό, πιάτο της άλλης πλευράς της Αδριατικής. Των “γειτόνων” μας, δηλαδή. Εορταστικό, απλούστατο στην παρασκευή του, ταχύτατο σε εκτέλεση, πολύ λεπτό και ελαφρύ σε γεύση.

Είναι μία πολύ καλή λύση για κάποιες ιδιαίτερες στιγμές, όπως ένα γιορτινό τραπέζι αλλά όχι μόνο. Τα απλά υλικά που χρησιμοποιεί αναδεικνύονται και προβάλλονται από την διαπεραστική, σχεδόν δηκτική, γεύση της σαμπάνιας και το αποτέλεσμα μας χαρίζει ένα πιάτο πολύ μεστό, με γεμάτη γεύση και αφροδισιακές επενέργειες.

Ούτε ο γιορτινός χαρακτήρας του όμως, ούτε η εξαιρετική του γεύση (όχι πολλές-πολλές νοστιμιές, δεν πρέπει να το παρακάνουμε αυτές τις ημέρες, δεν κάνει), ούτε και τα “άλλα effects” του (είπαμε, όχι πολλές-πολλές “νοστιμιές”, δεν κάνει .....) ήταν ο λόγος που έφτιαξα αυτό το πιάτο σήμερα, μεθεπόμενη των Χριστουγέννων. Ο βασικός λόγος ήταν τα άδεια ντουλάπια, το εξ’ ίσου άδειο ψυγείο (μα τι έγιναν ένα καρότσι ψώνια της Παραμονής; ) και μία Cair Brut που κατάφερε να γλυτώσει από την “βραδιά της μεγάλης σφαγής” (της γαλοπούλας, εννοώ, μην μας την πέσουν και τίποτα της αντιτρομοκρατικής.... )