Λατρεύω τα κινούμενα σχέδια. Στα παιδικά χρόνια, ήσαν σχεδόν άγνωστα, με μόνες εκπροσώπους τους τις πρώτες, κλασσικές, ταινίες του Disney. Αυτές οι λίγες ήταν οι σπόνσορες της φαντασίας μου τότε. Αυτές και τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα», από τις Εκδόσεις Πεχλιβανίδη Από το μυθικό βιβλιοπωλείο «Aτλαντίς» στην Kοραή, κατευθείαν στο γραφειάκι μου. Τι εποχές !!!

Ακολούθησαν χρόνια που κυριάρχησαν οι Γιαπωνέζοι. Μεγάλωνα και εγώ. Το μυαλό μου κυριαρχείτο από άλλα “κινούμενα ενδιαφέροντα”, άλλα τα “σχέδιά” μου. Έχασα, έτσι, πολλές ενδιάμεσες στιγμές, όλες τις καινούργιες τεχνολογίες, τα computers που εισέβαλαν στον χώρο κάνοντας την παραγωγή τους πολύ πιο γρήγορη, πολύ πιο εντυπωσιακή σε εφέ, αλλά και αρκετά πιο απρόσωπη, πιο “κρύα”.

Με τη γέννηση της κόρης μας άρχισα σιγά-σιγά να οργανώνομαι. Έπρεπε να είναι έτοιμος τα χρόνια που θα ακολουθούσαν. Έτσι, χάρις και στο χαώδες και “τα πάντα διαθέτον” internet, μάζεψα αργά αλλά σταθερά ό,τι αξιόλογο κυκλοφορεί σε κινούμενα σχέδια. Σήμερα πια περνούμε κάποιο χρόνο χαζεύοντάς τα και ώρες πολλές αναπαράγοντάς τα, αλλάζοντας την πλοκή τους, δοκιμάζοντας “εναλλακτικά σενάρια” (του τύπου: “what if”), συχνά αναδεικνύοντας τους “κακούς” και τους “παραμελημένους”, σε πρωταγωνιστές της ιστορίας, αφήνοντας τη φαντασία να τους δώσει καινούργιους ρόλους.

Η –σχετικά πρόσφατη– ταινία της Disney (από τα studios και τα computers της Pixar), “Ratatouille”, είναι η απόλυτη προτίμησή μου ανάμεσα στα τελευταία τεχνολογικά επιτεύγματα του είδους. Διασκεδαστικό, ειρωνικό, με πρωταγωνιστή έναν τυπάκο ακριβώς σαν αυτούς τους “κακούς” που διαλέγουμε για τα παιχνίδια μας, ένα ποντικό, έχει γίνει η παρέα μας (της κόρης μου και δική μου) πολλές χειμωνιάτικες βραδιές. Πως είπατε; είναι ήδη παλιά, τριών ετών; Ε, και η κόρη μου είναι μόλις τεσσάρων, δεν θα μπορούσε να το δει / καταλάβει νωρίτερα.

Ύστερα, είναι και η υπόθεση, είναι η κουζίνα. Πάθος για τον ποντικάκο, τον Remy, και φιλοδοξία για το, λίγο ελαφρύ, “παιδί για όλες τις δουλειές” Linguini. Γιατί, όπως έλεγε και ο grand chef Auguste Gusteau, με λίγη αγάπη, υπομονή και φαντασία, "anyone can cook": Όλοι μπορούν να μαγειρέψουν. Πως είπατε; Το λέει και η Sitronella αυτό; Η σύγκριση, παρακαλώ, να σταματήσει εκεί και να μη με συνδέσετε και εμένα, τον “φιλόδοξο ερασιτέχνη” του site, με τον Linguini. Παρακαλώ!!!

Στο τέλος θα πεισθεί ακόμα και ο παγερός κριτικός Anton Ego που, χάρις στη ratatouille του Remy, θα φθάσει να αλλάξει συμπεριφορά, ακόμη και τρόπο ζωής. Λέτε να κάνω και εγώ καμία σύγκριση τώρα; Θου Κύριε…

Μα τι είναι η ratatouille? Είναι ένα πολύ παλιό, χωριάτικο, πιάτο της γαλλικής επαρχίας (παραδοσιακό της Προβηγκίας) με λαχανικά στο φούρνο, προφανώς πολύ-πολύ απλό. Μια ποικιλία από λαχανικά, κομμένα σε χονδρές ροδέλες ή κυβάκια, λίγη φρέσκια ντομάτα (είναι καλοκαιρινό πιάτο, ο πελτές ντομάτας δεν θα έπρεπε να έχει θέση εδώ), λίγο καλό ελαιόλαδο και αρωματικά. Τίποτα το ξεχωριστό, τίποτα το ιδιαίτερο, δηλαδή. Γι’ αυτό το λόγο και χρειαζόταν ένα πιο εντυπωσιακό όνομα: Ratatouille!!! Ενώ αν το λέγαν μπριάμ....

Το πιάτο του Remy, όμως, εκείνο που έστειλε τον αλαζονικό Anton Ego σε έκσταση, μοιάζει πολύ πιο σοφιστικέ. Ψάχνοντας δεξιά και αριστερά, μου προέκυψε ότι πρόκειται για μία παραλλαγή ενός πιάτου του γάλλου chef Michel Guerard, του Confit Bayaldi. Το όνομα αυτού του τελευταίου δεν είναι παρά ένα λογοπαίγνιο με το τούρκικο πιάτο "İmam Bayıldı", το διακρίνετε; (και που, κυριολεκτικά, σημαίνει: “ο εξασθενισμένος, ο μπαϊλντισμένος ιμάμης”, με μία ποικιλία παραδόσεων για το ποιός υπήρξε ο λόγος που μπαΐλντισε ο ιμάμης). Όμως ο Γάλλος chef Tomas Keller, λειτουργώντας σαν σύμβουλος της Pixar στο συγκεκριμένο έργο, άλλαξε ακόμη περισσότερο το πιάτο (όπως και το όνομά του, σε "Confit Byaldi"), και από ένα απλό, φτωχικό πιάτο, το μετέτρεψε σε μία καλόγουστη, φινετσάτη, και παράλληλα γευστική σύνθεση, με περίτεχνα στημένες στρώσεις λαχανικών, τόσο που να λιώσει την καρδιά ακόμη και του άξεστου και ξιπασμένου κριτικού, Με ποιόν τρόπο; Προσθέτοντας μία σάλτσα φτιαγμένη από πιπεριές και ντομάτα, σαν βάση για την βινεγκρέτ που πέφτει από πάνω.

Η σάλτσα για κάτω από τα λαχανικά, για το φόντο του πιάτου, λέγεται piperade, μία σαλτσούλα φτιαγμένη από κρεμμύδι, ντομάτα και πιπεριά, κομμένα πολύ σε λεπτά κομμάτια και μαγειρεμένα με κανα-δυό κουταλιές καλό, παρθένο, ελαιόλαδο.

Να η συνταγή, βήμα-βήμα, “κλεμμένη” παρακαλώ από τους New York Times και την ενότητά τους : “Dining & Wine”

Εντυπωσιακό και πάρα πολύ νόστιμο!!

Το γνωστό χοιρινό κότσι... έξτρα αρωματικό!

Η σως απλά δεν παίζεται!!!!!!!

Μια πλήρης, υγιεινή και νόστιμη πρόταση. Θα ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Η Κηφισίας το απόγευμα, μετά το γραφείο, είναι από μόνη της μια περιπέτεια Αν έχει πάει στραβά και κανένα ραντεβού, τότε χ@@@ μέσα. O ουρανός να βάλει το χέρι του. The sky....

Έστω, ο Skai 100.3 Και η “Ζωή.gr”. Και το βάλανε. Με κάτι διακοπές για τον καιρό και την κίνηση στους δρόμους, μου πήρε... εννιά φανάρια, αλλά τελικά την άκουσα όλη τη συνταγή. Και με τη διάθεση σαφώς αλλαγμένη, έβαλα μπρος να την φτιάξω φθάνοντας σπίτι.

Την θέλετε και εσείς; Που ξέρετε, μπορεί να βρεθείτε και εσείς στη λεωφόρο Κηφισίας κανένα μεσημέρι με τα νεύρα κορδόνια...

Είναι μια βασιλόπιτα με τέλεια εμφάνιση!!!

Κορμός σοκολάτας με μπισκότα.

Η πάστα για τέλειες τούρτες κι όχι μόνο! Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Ρατάκι για τις φώτος!

Αυτά τα σύκα είναι μία γευστική απόλαυση. Και, εάν στο τέλος μπορώ να επιβεβαιώσω την νοστιμιά τους, μπορώ επίσης να πω ότι η όλη διαδικασία υπήρξε ένα μία πολύ ευχάριστη διαδικασία. Πέρασα περίπου μία ώρα με σκυμμένο το κεφάλι, σχεδόν υπνωτισμένος από τις μεθυστικές μυρωδιές του ρούμι, της κανέλλας και των εσπεριδοειδών, να βλέπω τα σύκα να “παίρνουν χρώμα”. Σχεδόν στενοχωρήθηκα όταν κατάλαβα ότι είχε φθάσει η στιγμή να σβήσω το μάτι και να α κλείσω μέσα σε βαζάκια εκείνα τα μαγευτικά αρώματα.

Όταν πρωτοείδα αυτή τη συνταγή στο site της Alessandra, το θεώρησα σαν πρόκληση, σκέφθηκα : “αυτό το φύλλο συκής, εγώ, θα το σηκώσω .....”. Και δεν λάθεψα. Τόσο το αποτέλεσμα, όσο και ο δόμος προς αυτό, ήσαν μια αποκάλυψη.

Η κλασική πολυαγαπημένη κρέμα, που αποτελεί βασικό συστατικό για πολλά διμοφιλή γλυκά! Προσαρμόστε τη στο γούστο σας και αυτοσχεδιάστε!

Η γνωστή κρέμα ζαχαροπλαστικής!

Τάρτα με κρέμα λεμονιού.

Βάση μαρέγκας ..την είχα δει πρόσφατα στην τηλεόραση αλλα δεν πρόλαβα να σημειώσω τις αναλογίες και τη δοκίμασα όπως αναφέρω πιο κάτω και βγήκανε πολύ καλές.

Δοκιμάστε τη και δεν θα με ξεχάσετε! Η ζύμη ταιριάζει τέλεια με τη γέμιση και το αποτέλεσμα είναι μια γευστική απόλαυση.

Μια μους με γιαούρτι και σαντιγύ, με γεμιστά δαμάσκηνα και καρύδια.

Νόστιμη και νηστίσιμη!

Τώρα το καλοκαίρι, ένα κρύο τσαγάκι είναι ό,τι πρέπει για να μας δροσίσει.

Μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας σπιτικό κρύο τσάι, με όποια γεύση σας αρέσει.

Ένα ελαφρύ πιάτο κατάλληλο για μπουφέ!

Από ένα παλιό άρθρο σε ιταλική εφημερίδα, που αποδίδει τη πατρότητα αυτής της εξαιρετικής συνταγής στον Michel Guérard, ένα από τους γκουρού της nouvelle cuisine. Εξαιρετική για να συνοδέψετε πιάτα με ψάρι, πουλερικά, ή τυριών. Πρωτότυπο και σαν δώρο : Χαρίστε τη σε βαζάκια σε φίλες – φίλους που θα εκτιμήσουν.

Φτιάξτε τρουφάκια από το κέικ που σας περίσσεψε!

Αυγά για το Πασχα βαμμένα με φυσική βαφή