[1] Η αναλογία όγκου κρέμας γάλακτος και ζάχαρης είναι 1:1. Έτσι, δεν έχει καμία σημασία το μέγεθος του φλυτζανιού, χρησιμοποιήστε όποιο θέλετε αρκεί να είναι το ίδιο και για τα δύο υλικά. Οι ποσότητες που σας δίνω (σε γραμμάρια και σε ml) είναι ενδεικτικές. Για παράδειγμα, στη περίπτωση που θα χρησιμοποιήσετε ψιλή κρυσταλλική ζάχαρη αντί για άχνη, το φλυτζάνι θα ζυγίζει αρκετά περισσότερο, γύρω στα 200-215 γρ. Δεν σας όμως απασχολεί καθόλου αυτό. Μόνο στη περίπτωση που θα χρησιμοποιήσετε κάποιο φλυτζάνι πολύ, υπερβολικά, έξω από τα συνηθισμένα (πολύ μεγαλύτερο ή πολύ μικρότερο) ε, εκεί τροποποιήστε ανάλογα και τις ποσότητες μελιού και βούτυρου.

[2] Το μέγεθος των φορμών (ή και μίας ενιαίας, εάν το προτιμάτε) να είναι τέτοιο που πολλαπλασιάζοντας τις δύο πλευρές τους το αποτέλεσμα να είναι γύρω στο 360 τετρ. εκατ. Για παράδειγμα : μία τετράγωνη φόρμα με πλευρές 19 εκατοστά. Ή δύο παραλληλόγραμμες των 18 x 10 εκατ. Ή τρεις μικρότερες των 12 x 10 εκατ. Κάνει και μία των 25 x 15 εκατ. Οτιδήποτε, δηλαδή, δίνει γινόμενο κοντά στο 360. Εναλλακτικά, τώρα, αντί για τις φόρμες μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μία κρύα μαρμάρινη επιφάνεια, αρκεί να περιορίσουμε την καραμέλα από το να απλωθεί πολύ ή ανεξέλεγκτα. Την θέλουμε να έχει πάχος, είπαμε, περίπου 1 εκατ. Πέραν της μαρμάρινης επιφάνειας, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε παγοκύστες (οπότε και θα έχουμε έτοιμες τις καραμέλες όταν κρυώσουν), δεν πρέπει όμως να ξεχάσουμε να τις λαδώσουμε ελαφρά εσωτερικά. Σε αυτή τη περίπτωση, χρησιμοποιήστε ένα ελαφρά λαδωμένο πανί που θα το περάσετε μέσα από όλες.

Η παρασκευή καραμέλας θα έπρεπε να γίνεται, κανονικά, χρησιμοποιώντας θερμόμετρο για να παρακολουθούμε διαρκώς τη θερμοκρασία ώστε να μη μας ξεφύγει, παραβράσει η καραμέλα και σκληρύνει πολύ. Η σωστή θερμοκρασία είναι στους 120-122 βαθμούς. Θέλουμε να παραμείνει ευχάριστα μαστιχωτή. Εάν δεν έχουμε θερμόμετρο, ένας εύκολος τρόπος για να διαπιστώσουμε πότε είναι έτοιμη (έχει φθάσει στο σωστό σημείο για να κατέβει από το μάτι), είναι να ρίξουμε μερικές σταγόνες από το μείγμα σε ένα ποτήρι με παγωμένο νερό, με μερικά παγάκια μέσα. Με τα δάκτυλα (αντίχειρα και δείκτη) και πάντα μέσα στο παγωμένο νερό, προσπαθούμε να τις συγκεντρώνουμε, ενώνοντάς τες σε μία μικρή μπαλίτσα. Τραβούμε τα δάκτυλά μας έξω από το νερό. Εάν η μπαλίτσα γίνει αμέσως πολύ μαλακιά, που να προβάλει καμία πίεση στο παραμικρό άγγιγμα, είμαστε σε κατάσταση “μικρής φυσαλίδας” Εάν είναι μαλακιά και υποχωρεί, στην πίεση, είμαστε σε κατάσταση “μέσης φυσαλίδας” Εάν είναι σφικτή, ανθεκτική στην πίεση, είμαστε ήδη σε κατάσταση “μεγάλης φυσαλίδας”. Εάν πάλι, δεν καταφέρετε καν να ενώσετε τις στάλες που θα ρίξετε μέσα στο παγωμένο νερό σε μία μπαλίτσα, γυρίστε πίσω στο βράσιμο της καραμέλας, απέχετε αρκετά ακόμη από το σωστό σημείο.

Η σωστή υφή είναι εκείνη της “μέσης φυσαλίδας”. Πιέζοντάς την μπαλίτσα ανάμεσα στα δάχτυλά μας, θα καταλάβουμε πόσο σκληρή ή μαλακιά θα είναι η καραμέλα μας όταν κρυώσει. Μας κάνει; Σταματάμε εκεί. Δεν μας κάνει, την θέλουμε πιο σφικτή; συνεχίζουμε ακόμη, φροντίζοντας να επαναλάβουμε το “πείραμα” μετά από όχι πολύ ώρα.

Οι χαραμελίτσες αυτές γίνονται κολλώδεις εάν παραμείνουν εκτεθειμένες στον αέρα. Γι’ αυτό κλείστες τες σε μεταλλικά κουτάκια ή γυάλινα βαζάκια, που να κλείνουν ερμητικά, αφήνοντας τον αέρα απ’ έξω, χωρισμένες μεταξύ τους σε στρώσεις με τη βοήθεια λαδόκολλας.

Διατηρούνται (εκτός ψυγείου) για δυό εβδομάδες. Εάν τις βάλετε στο ψυγείο δεν έχετε πρόβλημα συντήρησης, σκληραίνουν όμως τόσο που θα δυσκολέψουν τα παιδικά σας (μην το ξεχνάτε) δοντάκια.

Εδώ τελειώνει η “ιστορία” με τις καραμέλες μας. Η άλλη, η “πιο παράξενη ιστορία” τελειώνει εξήντα επτά ολόκληρα χρόνια μετά την αρχή της, Με μια γιαγιά κι’ ένα παππού που επιστρέφουν στο περίεργο Μουσείο.... Μια γιαγιά που φοράει στα μαλλιά της ένα αστέρι. Και έναν παππού που από τις τσέπες του κρέμεται μία σφεντόνα ...

Υ.Γ. : Το βιβλίο «Η πιο παράξενη ιστορία του κόσμου» διατίθεται από τις εκδόσεις Πατάκη, σε ένα κόστος 9,5 € (και 8,5 €, εάν αγορασθεί από το βιβλιοπωλείο). Όσο μία χοιρινή μπριζόλα. Και δεν ανεβάζει τα τριγλυκερίδια....